Gaziantep’te, 54 yaşındaki Mehmet Danaoğlu, ağabeyiyle birlikte babasından öğrendiği semer, palan, heybe ve diğer çeşitli ekipmanları tamamen el emeğiyle üretmeye devam ediyor. Teknolojik gelişmelerin etkisiyle yok olma tehlikesiyle karşılaşan bu geleneği yaşatmak amacıyla büyük bir savaş veriyor. Nizip ilçesinde ilkokul yıllarında, okuldan sonra ve tatil günlerinde babasının işine yardım eden Danaoğlu, mesleğin inceliklerini babasından öğrenmeyi başardı.
Henüz 6-7 yaşındayken babasının yanında çırak olarak başladığı bu zanaat yolculuğunu, 45 yıl boyunca sürdürmenin gururunu ve hüznünü bir arada yaşıyor. Gaziantep’te, artık sadece 2-3 usta kalan semerciliğin son temsilcilerinden biri olan Danaoğlu, babasının vefatından sonra ağabeyiyle birlikte şehre yerleşti. Şahinbey ilçesindeki 6 metrekarelik dükkanında, 45 yıllık tecrübesiyle mesleğini sürdürmekte ve bu mesleğinden elde ettiği kazançla üç çocuğunu üniversitede okutmanın mutluluğunu yaşamaktadır.
Topraklarını atlarla süren müşterileri için yaptığı semer ve diğer malzemeleri büyük bir özen ve emekle hazırlayan Danaoğlu, bu ürünlerini tarım ve hayvancılığın yoğun olduğu illere gönderiyor. Yarım asrı aşkın süredir sürdürdüğü bu meslekte, yaşadığı zorluklara rağmen pes etmeyen Danaoğlu, bir zamanların en gözde mesleklerinden birini yaşatmak için tek başına mücadele ediyor. Hayvancılıkla uğraşan müşterilerin siparişlerini yaparken, traktörlerin giremediği alanlarda çalışmaya devam ediyor.
Danaoğlu, teknolojinin gelişmesiyle birlikte bu mesleğe olan talebin giderek azaldığını ve mesleğin son zamanlarda yok olma noktasına geldiğini kaydetti. Mesleğe 8 yaşında başladığını belirten Danaoğlu, şöyle devam etti:
“8 yaşından beri bu mesleği yapıyorum.” Semerciliğin babadan kalan bir miras olduğunu dile getiren Danaoğlu, “Çocukluğumuzdan beri babamızın yanında büyüdük. Hem okula gidip hem de babamızın yanında mesleği öğrenerek büyüdük. Küçük yaşta mesleği öğrenmek çok önemli; aksi takdirde bu mesleği sürdürmek zor olur. Ben, at ve eşek gibi hayvanlar için semer, palan, heybe ve çeşitli ekipmanlar üretiyorum. 54 yaşına bastım ve 8 yaşımda bu işe başladım.” dedi.
Danaoğlu, “Ürünlerimiz tamamen el yapımıdır.” ifadesiyle mesleğinin zorluğuna dikkat çekti ve “Dükkanımızda babam, kardeşim ve ben birlikte çalışıyorduk. Diğer kardeşlerim bu mesleği yapmadı. Şu anda sadece ben, ağabeyim ve yeğenim meslekle ilgileniyoruz. Dışarıdan bakıldığında bu meslek kolay görünebilir ancak çok büyük bir ustalık talep ediyor. Yeni bir kişi gelse bile 2-3 yıl uğraşsa palanları yapamayabilir çünkü yaptığımız tüm ürünler tam anlamıyla el emeği.” şeklinde konuştu.
Danaoğlu, köylerde ve dağlık alanlarda motorlu araçlara yönelim ile semerciliğin yok olma tehlikesi taşıdığını ifade etti. “Çocuklarımız bile bu mesleği öğrenmek istemiyor. Artık biz, bu mesleği sürdüren son nesiliz. Çıraklık dönemimizde Nizip’te 10-15 usta vardı; şimdi o ustalardan hiçbiri kalmadı. Bu mesleği öğrenmek kolay değil; tamamen el emeği gerektiren bir iş.” dedi.
Daanoğlu, sözüne şu şekilde devam etti: “2 milyonluk şehirde sadece 2-3 usta var.” Mesleğini, hayvancılığın bulunduğu bölgelere bağlı olarak sürdürdüğünü belirtirken, “Hayvancılık yoksa bizim de işimiz olmuyor. Tarım ve hayvancılığın yaygın olduğu, traktörlerin ulaşamadığı alanlarda yer alan müşterilerimiz için ayakta kalmaya çalışıyoruz. Gaziantep’te neredeyse hiç müşterimiz yok. Daha çok İç Anadolu ve Doğu Anadolu bölgelerinde taleplere yanıt veriyoruz. Hayvancılığın azalmasıyla birlikte, bizim mesleğimiz de sona yaklaşmakta. Tekrar ediyorum, 2 milyonluk bir şehirde sadece 2-3 usta kalabiliyor.” değerlendirmesi yaptı.
Traktörlerin ve modern tarım aletlerinin yaygınlaşmasıyla birlikte semerciliğin unutulmakta olduğunu ifade eden Danaoğlu, artık yalnızca kırsal kesimde sınırlı bir ihtiyacı karşılayabildiğini ekledi. Semer yapmak için bir ustanın bir gününü harcadığını kaydeden Danaoğlu, palanları ise yoğunca çobanlar için ürettiklerini belirtti.
Yorumlar kapalı.